Logowanie:
Logowanie:

Wyróżnienie „Zasłużony dla Gminy Czerwonak” przyznawane jest osobom fizycznym, prawnym oraz organizacjom społecznym, gospodarczym, zawodowym, naukowym i kulturalnym w uznaniu za zasługi,  przyczyniające się do rozwoju we wszystkich dziedzinach gospodarki, kultury, sztuki, promocji oraz do poprawy warunków życia mieszkańców Gminy Czerwonak. Nadanie wyróżnienia osobom fizycznym może nastąpić również pośmiertnie. Wyróżnienie nadaje Rada Gminy na wniosek:

- grupy co najmniej 8 radnych,

- wójta,

- grupy co najmniej 150 mieszkańców.

 

 

Ks. Kanonik Zbigniew Pawlak

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2004 roku

 

Uzasadnienie z dnia 15.07.2004 r.

Ksiądz Kanonik Zbigniew Pawlak jest proboszczem w Kicinie od 1 maja 1979 roku. Wcześniej pełnił m.in. obowiązki redaktora naczelnego „Przewodnika Katolickiego". Wielu mieszkańców Kicina nazywa go lekarzem dusz, a jego charyzmatyczna posługa kapłańska ściąga do tej miejscowości mieszkańców całej naszej gminy, a często także z Poznania. Doskonałe wykształcenie filozoficzne pozwala księdzu Zbigniewowi głosić homilie, które są nieustającą katechezą na wysokim poziomie religijnym i intelektualnym. Jest przede wszystkim duszpasterzem i potrafi wspaniale nauczać, nie pouczając jednocześnie. Od lat służy wsparciem moralnym i duchowym nauczycielom i uczniom szkoły podstawowej. Jego ogromną zasługą jest stała opieka nad wszelkimi inicjatywami parafian i serdeczna życzliwość dla różnorodnej działalności parafialnych wspólnot. Taka postawa pozwoliła na powstanie w Kicinie w 1996 roku, z inicjatywy św. Pamięci Pani Ewy Mazur, grupy formacyjnej „Agape". Od tego momentu kicińska parafia stała się znana szeroko poza granicami naszej gminy, jako prężny ośrodek kulturalny. Zespół śpiewających pań „Averi  uświetnia niejedną imprezę gminną. Najbardziej znane są organizowane przed Wielkanocą  misteria męki Pańskiej, które w tym roku odbyły się już po raz szósty. Od 1996 roku odbywają się regularnie w zabytkowym kościółku koncerty adwentowe z udziałem znakomitych muzyków z Poznania. Co roku mieszkańcy gminy spotykają się w Kicinie na „Święcie Chleba". Życzliwy stosunek do tych wszystkich działań określa szczególny charyzmat księdza Pawlaka, jakim jest dar szerzenia miłości, ukazywany poprzez wszelkie formy kochania. Potwierdza to szczególnie posługa ofiarowana chorym w poznańskim ośrodku opieki paliatywnej.

 

 

Tadeusz Piszczek

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2004 roku

 

Uzasadnienie z dnia 15.07.2004 r.

 Pan Tadeusz Edward Piszczek, syn Stanisława i Apolonii z domu Fąs, urodził się 30.VII.1924r. w Walentynowie, dawnym powiecie wyrzyskim, na Krajnie. W roku 1941 wraz z rodzicami został internowany do obozu przesiedleńczego w Potulicach koło Nakła. Później przymusowo pracował w gospodarstwie Niemca Otto Mielke. Po wojnie podjął naukę - zdał maturę, uzyskał kwalifikacje pedagogiczne, ukończył studium pedagogiki specjalnej oraz wyższe studia zawodowe ze specjalizacją rewalidacja. Pracę rozpoczął w 1956 roku w podwarszawskich Laskach w tamtejszym ośrodku dla dzieci niewidomych. Do Owińsk przyjechał 1 stycznia 1958 roku i rozpoczął pracę wychowawcy w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami podjął się prowadzenia koła historycznego, zajmującego się również archeologią i etnografią Zebrane w wywiadach materiały oraz udział w Konkursie Ludoznawczym w Toruniu zaowocowały przyjęciem go do Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Nawiązał kontakt z Muzeum Archeologicznym w Poznaniu. Na temat tej współpracy w specjalistycznym czasopiśmie: „ Z Otchłani Wieków" ukazał się artykuł „Dzieci niewidome i muzeum". W konkursie „Przez dziesięć wieków Polski" członkowie koła zajęli drugie miejsce w kraju za nagrania melodii weselnych z Kujaw i Wielkopolski oraz podania z terenu Owińsk nieznane w dziełach Kolberga. Pan Tadeusz Piszczek przez szereg lat tworzył ciekawe pomoce plastyczne z masy papierowej, służące niewidomym w poznawaniu dziejów Polski. Dzięki stałym kontaktom utrzymywanym z katedrą Etnografii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu modelowane obiekty historyczne zachowały swoją wierność w najdrobniejszych szczegółach.

Tadeusz Piszczek jest osobą znaną na terenie całej gminy dzięki swoim pieszym wędrówkom. Zbierając podania ludowe, materiały związanie z miejscową ludową kulturą, etnografią i archeologią odwiedził każdy dom w Owińskach i okolicy, według ściśle określonego planu. Był we wszystkich wsiach naszej gminy. Zanotował wszystko, co usłyszał. Szczególnie interesowały go podania i legendy. Ich zbiór ukazał się nakładem Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Poznaniu w 1995 roku pod tytułem: „ Świat legend, baśni i podań a także strachów i przesądów w gminie Czerwonak.." Przez wiele lat pisał artykuły o historii naszej gminy w lokalnej gazecie: „Głos Czerwonaka” oraz teksty związane z życiem kościoła i ojczyzny w gazecie czerwonackiej parafii: „Nasza Winnica". Jako wspaniały gawędziarz, przez wiele lat, zapraszany był na spotkania z dziećmi i młodzieżą szkolną, z harcerzami i pensjonariuszami Domu Opieki Społecznej w Owińskach. Zyskał miano lokalnego barda.

 

 

Krystyna Rybka

wyróżniona tytułem "Zasłużona dla Gminy Czerwonak" w 2005 roku

 

Uzasadnienie z dnia 21.07.2005 r.

Pani Krystyna Rybka od15 lat aktywnie uczestniczy w pracach samorządu lokalnego na rzecz rozwoju naszej gminy. Jest to osoba ciesząca się zaufaniem i uznaniem mieszkańców Czerwonaka. Potwierdza to fakt, że jako jedyna pełni funkcję radnej od początku  istnienia samorządu lokalnego. Tworzyła go z dużym zaangażowaniem, pełniła w nim z korzyścią dla naszej gminy różne funkcje i pracowała w różnych komisjach. Z dobrym skutkiem czyni to nadal. Jako przewodnicząca Rady Gminy (przez dwie kadencje), czy członek komisji stałych rady - zawsze kierowała się dobrem publicznym. Stawała ponad podziałami i spektakularnymi interesami, gdyż zależało jej i zależy na rozwoju Gminy Czerwonak i poprawie życia jej mieszkańców. Za tą lojalność wobec nich, zrozumienie ich potrzeb oraz tworzenie wspólnego dobra została wyróżniona tylekrotnym wyborem na członka Rady Gminy.

 

 

Eugeniusz Wichtowski

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2006 roku

 

Uzasadnienie z dnia 20.07.2006 r.

Pan Eugeniusz Wichrowski był wielokrotnym sołtysem sołectwa Czerwonak II i swoje obowiązki wykonywał wzorowo. Jednocześnie przez wiele lat udzielał się w Ochotniczej Straży Pożarnej w Czerwonaku pełniąc różne funkcje, aż do Komendanta Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w naszej gminie. Człowiek o wysokiej kulturze osobistej, pracujący dla dobra mieszkańców naszej gminy. Zawsze przyjazny człowiekowi i pomocny w rozwiązywaniu jego problemów. Umiejętnie wspierał także działania władz naszej gminy. Zyskał sympatię mieszkańców i naszą za wkład pracy w rozwój Gminy Czerwonak.

 

 

Feliks Drabowicz

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2007 roku

 

Uzasadnienie z dnia 19.07.2007r.

Pan Feliks Drabowicz był sołtysem sołectwa Bolechowo Osiedle w latach 1976-2002, wzorowo wykonując swoje obowiązki. Przez wiele lat umiejętnie wspierał różne inicjatywy nie tylko mieszkańców, ale także władz naszej gminy. Człowiek oddany pracy na rzecz społeczności, zawsze przyjazny człowiekowi i pomocny w rozwiązywaniu jego problemów. Zyskał sympatię mieszkańców i naszą za wkład pracy w rozwój Gminy Czerwonak. Pan Drabowicz jest mieszkańcem naszej gminy od 1960 roku.

 

 

Ks. Proboszcz Wojciech Murkowski

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2007 roku

 

Uzasadnienie z dnia 19.07.2007 r.

Ksiądz Proboszcz dr Wojciech Murkowski 1 lipca 1997r. rozpoczął posługę duszpasterską w Czerwonaku, którą sprawuje do chwili obecnej. 24 grudnia 200lr. został mianowany Kanonikiem Honorowym kapituły kolegiackiej w Lesznie, a w 2005r. otrzymał nominację dziekana w dekanacie czerwonackim. W ciągu 10 lat pobytu w parafii rzymskokatolickiej  Niepokalanego Serca NMP w Czerwonaku dostrzega się ogromne zmiany jakich dokonał.

Włożył dużo pracy w upiększenie świątyni i otoczenia. Wstawiono nowe okna witrażowe (44 okna), wyłożono boazerią ściany kościoła i odnowiono prezbiterium z nowym Tryptykiem Maryjnym. Wymienione zostały ławki, żyrandole i konfesjonały. Kościół zyskał nowe balaski, podłogę oraz schody wewnątrz i na zewnątrz kościoła. Przy kościele w miejsce starego ustawiono nowy Krzyż Misyjny. Dach świątyni pokryto blachą miedzianą oraz wymieniono ogrzewanie na gazowe. Z jego inicjatywy zostały wprowadzone istotne zmiany w szacie graficznej gazetki parafialnej „Nasza Winnica". Patronuje wielu grupom działającym przy parafii i organizuje z nimi spotkania na probostwie. Ksiądz proboszcz jest inicjatorem corocznych rekolekcji prowadzonych przez znakomitego biblistę ks. prof. Jana Kantego Pytla, które przez większość parafian cieszą się wielkim uznaniem. Aktualnie realizuje potrzebę i pragnienie mieszkańców gminy Czerwonak - powstania kościoła na Osiedlu 40-lecia PRL. Ksiądz Proboszcz dał się poznać jako dobry gospodarz czerwonackiej wspólnoty.

 

 

Zofia Poznańska

wyróżniona tytułem "Zasłużona dla Gminy Czerwonak" w 2009 roku

 

Uzasadnienie z dnia 16.07.2009 r.

Pani Zofia Poznańska - kierownik Gminnej Biblioteki Publicznej w Czerwonaku w latach 1956-1977. Mieszkanka Gminy Czerwonak, zasłużona działaczka na rzecz regionu, autorka kronik, z których korzystają studenci do dnia dzisiejszego. W 1971 roku Zarząd Okręgu Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich Województwa Poznańskiego przy współudziale Wojewódzkiej Komisji Związków Zawodowych, Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego, Wydziału Kultury Prezydium WRN, Wielkopolskiego Towarzystwa Przyjaciół Książki oraz Zarządu Okręgowego Związku Nauczycielstwa Polskiego ogłosił konkurs na kronikę biblioteczną. Z pięćdziesięciu dziewięciu kronik ,,wysokie jury” pierwsze miejsce przyznało kronice opracowanej przez Panią Zofię Poznańską, kierownik Gromadzkiej Biblioteki Publicznej w Czerwonaku. Od tej chwili Pani Zofia Poznańska stała się tematem dla reporterów. O bibliotekarce z Czerwonaka pisały m.in. „Gazeta Poznańska", „Głos Wielkopolski", „Ilustrowany Kurier Polski", „Głos Pracy", mówili spikerzy Polskiego Radia. W maju 1956 roku Pani Zofia Poznańska objęła stanowisko bibliotekarki i rozpoczęła aktywne starania o zdobycie jak największej liczby czytelników, tym samym zadbała o podniesienie poziomu czytelnictwa w gminie. Nie poprzestała jednak tylko na tym - jej zasługi dla kultury są daleko większe. W latach 1964-1965 utworzyła, działający przy bibliotece, zespół artystyczny, zrzeszający okoliczną młodzież. Poprzez organizowanie amatorskich przedstawień teatralnych i muzycznych Pani Zofia Poznańska nie tylko miała swój wkład w rozwój oświaty i kultury, ale także w życie towarzyskie toczące się na terenie Gminy Czerwonak. Za swe osiągnięcia w upowszechnianiu kultury  otrzymała liczne dyplomy i wyróżnienia.

 

 

Tadeusz Gałężewski

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2009 roku

 

Uzasadnienie z dnia 16.07.2009 r.

Pan Tadeusz Gałężewski od najmłodszych lat angażował się w działalność Ochotniczej Straży Pożarnej w Czerwonaku, do której wstąpił 15 lutego 1963r. Od 1968r. członek Zarządu Gminnej OSP RP w Czerwonaku, gdzie pełnił funkcję gospodarza. W latach 1982-1991 pełnił funkcję v-ce Prezesa Ochotniczych Straży Pożarnych. W 1991 roku został powołany przez Zarząd Gminy na stanowisko Gminnego Komendanta Straży Pożarnych w Gminie Czerwonak. Przyczynił się do budowy remizy strażackiej w Czerwonaku i Promnicach. W czasie pełnienia służby wyróżniał się wzorową postawą w wykonywaniu przyjętych na siebie obowiązków. Dzięki zaangażowaniu i otwartości na ludzkie potrzeby zyskał miano człowieka cieszącego się sympatią i zaufaniem lokalnej społeczności. Działalność Pana Tadeusza Gałężewskiego została doceniona przez władze Ochotniczych Straży Pożarnych. Został on uhonorowany przez Zarząd Główny Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP medalami: brązowym, srebrnym i złotym za zasługi dla pożarnictwa. Zginął tragicznie 20 września 1999r.  wykonując czynności służbowe w czasie trwania akcji ratowniczej. Był wzorem dla innych strażaków realizując z pełnym oddaniem hasło zawarte na sztandarze Ochotniczej Straży Pożarnej „Bogu na chwałę, ludziom na ratunek”.

 

 

Związek Harcerstwa Polskiego Chorągiew Wielkopolska Hufiec Czerwonak

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2011 roku

 

Uzasadnienie z dnia 16.06.2011 r.

 ZHP Hufiec Czerwonak jest organizacją z długoletnią historią skupiającą mieszkańców gminy Czerwonak. Pierwszą drużyną harcerską, która powstała w Czerwonaku w okresie przedwojennym była 4 Drużyna Harcerska im. Karola Marcinkowskiego, a następną 3 Drużyna Harcerek im. Marii Konopnickiej. Po II wojnie na terenie gminy Czerwonak do 1949 r. działały pojedyncze drużyny w Bolechowie, Czerwonaku, Kicinie i Owińskach. W grudniu 1956 r. na Zjeździe Łódzkim reaktywowano Związek Harcerstwa Polskiego. Zaczynają rozwijać się środowiska harcerskie na terenie gminy Czerwonak zrzeszające się w Hufcu Poznań-Powiat, którego wieloletnim komendantem był dh. hm. Zdzisław Wieczorek z Puszczykowa, a funkcję jego zastępcy pełnił dh. hm. Ryszard Banaszak - wieloletni instruktor czerwonackiego środowiska. W strukturze Hufcu Poznań - Powiat działały Ośrodki Harcerskie, które zrzeszały drużyny z poszczególnych środowisk. W latach 1963 - 1966 funkcję komendantki Ośrodka Harcerskiego Czerwonak skupiającego drużyny z Czerwonaka i Kicina, pełniła dh-na hm. Ewa Banaszak, następnie dh. Zbigniew Strzelecki a po nim dh-na hm. Maria Piechowiak do 1968 r. Ośrodek Harcerski Owińska zrzeszał drużyny z Bolechowa i Owińsk, któremu przewodził dh. hm. Zygmunt Parchliniak. W 1968 r. nastąpiło połączenie Ośrodków Czerwonak i Owińska w jeden Ośrodek Harcerski Czerwonak, który zrzeszał drużyny całej gminy Czerwonak a jego komendantem do 1974 r. był nadal dh. hm. Zygmunt Parchliniak. W 1971 r. przyłączono do Ośrodka Czerwonak środowisko Biedruska.
 

W 1974 r przekształcono Ośrodki Harcerskie w Hufce, a Komenda Chorągwi dążyła do łączenia małych hufców w większe jednostki i tak od 1983 roku na funkcję hufcowego połączonych Hufców Czerwonak i Murowana Goślina został powołany dh. hm. Z. Parchliniak, którą pełnił do 1992 r. Od 1992 r. do Hufca Czerwonak zostały włączone drużyny działające na terenie miasta i gminy Skoki. W 1992 r. na funkcję komendantki hufca została powołana dh-na hm. Iwona Królak, którą pełniła tę funkcję do 2007 r. Zjazd instruktorów Hufca Czerwonak w grudniu 2007 r. wybrał komendantką Hufca dh-nę hm. Gabrielę Jaskulską a we wrześniu 2008 r. funkcję komendantki Hufca powierzył dh-nie hm. Tatianie Kędziora, którą pełni nadal.
 

Harcerstwo odwołuje się do zasady nauki przez działanie, a także przez dzielenie się doświadczeniem, tak jak nauka od starszego brata czy siostry. Zarówno harcerstwo jak i światowy skauting to nie tylko historia, ale nadal żywe aktywne ruchy społeczne, obecne liczące się we współczesnym świecie. Aktualnie Hufiec ZHP Czerwonak działa na terenie miast i gmin: Czerwonak, Murowanej Gośliny, Skoków i miejscowości Biedrusko w gminie Suchy Las. Zrzesza 3 gromady zuchowe, 4 drużyny harcerskie, 2 drużyny starszoharcerskie, 2 kręgi instruktorskie i krąg seniorów. Największą aktywnością charakteryzuje się środowisko drużyn i instruktorów z terenu gminy Czerwonak. Na terenie Koziegłów działa gromada zuchowa „Leśne Skrzaty; w Czerwonaku są 2 drużyny harcerskie „Czerwone Diabły" oraz „Giermkowie Zawiszy", gromada zuchowa „Słoneczne Promyki", krąg instruktorski „Harcerska Ferajna" oraz krąg seniorów, natomiast w Owińskach działa gromada zuchowa „Leśne Ludki" oraz drużyna harcerska „Czarne Wilki".
 

Hufiec jest organizatorem wielu ciekawych imprez dla naszej społeczności lokalnej m. in. Wielkanocny Jarmark „ Z jajem" , „BOMBKOWY" Kiermasz Bożonarodzeniowy, Pieszy Rajd po Puszczy Zielonce" połączony ze Zlotem Hufca, Festiwal Piosenki Turystycznej i Harcerskiej, Sylwester z Harcerzami, Bale Przebierańców, podczas karnawału, roznoszenie Ognia Betlejemskiego oraz współorganizowanie Pikniku Cysterskiego „KONWECJONALIA" o zasięgu wojewódzkim. Dla dzieci i młodzieży organizuje liczne biwaki na terenie szkół i w plenerze, podczas wakacji Gminne Półkolonie dla dzieci niezrzeszonych w ZHP oraz obozy na dwóch stałych bazach. Hufiec włącza się chętnie również w imprezy i działania organizowane przez szkoły, gminę i inne organizacje pozarządowe. ZHP Hufiec Czerwonak pomaga również przy organizacji różnych akcji charytatywnych tj. Świąteczna Zbiórka Żywności, Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, sprzątanie grobów poległych policjantów w Kicinie i żołnierzy w Owińskach. Hufiec posiada bazy obozowe w atrakcyjnych miejscowościach. Baza w Szklarskiej Porębie istnieje od 1964 r. a w Ostrowie k/Jastrzębiej Góry od 1984 r. Powstały one wysiłkiem i ogromnym wkładem pracy instruktorów i sympatyków harcerstwa. Obecnie obie bazy są remontowane.
 

Rok 2010 był szczególnym rokiem dla harcerstwa. Minęło wówczas 100 lat od chwili, gdy Andrzej Małkowski założył pierwsze drużyny harcerskie Z tej okazji reprezentacja Hufca Czerwonak wzięło udział w Jubileuszowy Zlocie Harcerstwa w Krakowie. Przez lata w Hufcu aktywnie działało wielu mieszkańców gminy Czerwonak, a z jego oferty korzystały dzieci i młodzież z naszej gminy. Obecnie to ok. 170 aktywnie działających zuchów i harcerzy, a także wiele osób współpracujących i wspomagających ZHP Hufiec Czerwonak.

 

 

Alina Talukder

wyróżniona tytułem "Zasłużona dla Gminy Czerwonak" w 2012 roku

 

Uzasadnienie z dnia 31.05.2012 r.

Alina Talukder jest mieszkanką Gminy Czerwonak, tylfoterapeutką oraz nauczycielem orientacji przestrzennej w Specjalnym Ośrodku dla Dzieci Niewidomych w Owińskach. Zajmuje się szeroko rozumianym rysunkiem niewidomych i graficznymi przedstawieniami rzeczywistości dla niewidomych i słabowidzących.  Przy wielu działaniach współpracuje z Markiem Jakubowskim.

Wyróżniona nagrodą I stopnia Ministra Infrastruktury  ( dziedzina – Kartografia - 2004 rok ) za Opracowanie i wdrożenie technologii sporządzania map wypukłych dla Niewidomych i Słabowidzących oraz Nagrodą II stopnia  Ministra  Edukacji Narodowej za Opracowanie i wdrożenie technologii sporządzania map wypukłych dla Niewidomych i Słabowidzących 2003. Wielokrotnie nagradzana nagrodami Ministra Edukacji Narodowej. Odznaczona srebrną odznaką Polskiego Związku Niewidomych.

 

Współautorka z Markiem Jakubowskim i autorka stosowanych aktualnie w Kraju i Europie technologii wykonywania tyflografik oraz map i planów wypukłych dla niewidomych i słabo widzących. Według opracowanej (w kierowanym przez niego zespole) technologii „papieru puchnącego” powstawały w Polsce, wydane przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii i Polski Związek Niewidomych m.in.: Atlas Polski, Plan Warszawy, Poznania , Atlas Europy, mapy Armenii, Ukrainy czy Gruzji. Członek Zespołu Konsultacyjnego do Spraw Niewidomych i Słabowidzących przy Głównym Geodecie Kraju. Autor układu okresowego pierwiastków dla niewidomych. Autor opracowań tyflograficznych i tyflokartograficznych  serii Tyflo Map Polski do nauczania początkowego w szkołach dla Niewidomych i Słabowidzących.

 

Autor opracowań tyflograficznych i tyflokartograficznych  planów dotykowych Ogrodu w Bucharzewie, Przemyślu i Powsinie. Autor pocztówek dźwiękowych ( nagrania binauralne ) dla niewidomych. Autor opracowań tyflograficznych przedstawień zabytków kilku  miast w Polsce.

Opracowanie dziesiątków pomocy tyflograficzncyh na potrzeby orientacji przestrzennej oraz na potrzeby nauki rysunku dla niewidomych. Autor elementarzy dotykowych do nauczania rysunku niewidomych. Również m.in. dzięki jej pracy w tym roku we wrześniu zostanie otwarty w Owińskach pierwszy w Europie Park Orientacji Przestrzennej.

 

Działalność i dokonania Pani Aliny Talukder przyczyniają się do szerokiej promocji Ośrodka dla Dzieci Niewidomych w Owińskach, miejscowości Owińska oraz Gminy Czerwonak nie tylko w regionie i całej Polsce, ale także poza granicami naszego kraju.

 

Marek Jakubowski

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2012 roku

 

Uzasadnienie z dnia 31.05.2012 r.

Pan Marek Jakubowski prowadzi Studio Tyflografiki i Grafiki Komputerowej „TYFLOGRAF”. Jest od 30 lat tyflopedagogiem w Ośrodku dla Dzieci Niewidomych w Owińskach i mieszkańcem Gminy Czerwonak. Twórca polskiej czcionki brajlowskiej Poland Braille Fonts stosowanej powszechnie przy projektowaniu opakowań z nadrukiem brajla oraz w opracowaniach tyflokartograficznych i tyflograficznych. Od lat zajmuje się nowoczesnymi technologiami pozwalającymi przybliżyć osobom niewidomym i słabo widzącym otaczającą ich rzeczywistość. Często współpracuje z Aliną Talukder.

Współautor z Aliną Talukder i autor stosowanych aktualnie w Kraju i Europie technologii wykonywania tyflografik oraz map i planów wypukłych dla niewidomych i słabo widzących. Według opracowanej (w kierowanym przez niego zespole) technologii „papieru puchnącego” powstawały w Polsce, wydane przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii i Polski Związek Niewidomych : Atlas Polski, Plan Warszawy, Atlas Europy, mapy Armenii, Ukrainy czy Gruzji.

 

Powołany przez Głównego Geodetę Kraju na członka zespołu konsultacyjnego ds. map dla niewidomych współpracował jako tyflografik oraz członek zespołu konsultacyjnego przy tworzeniu Geograficznego Atlasu Polski, Planu Warszawy oraz Geograficznego Atlasu Europy dla Niewidomych i Słabo widzących w opracowanej przez siebie technologii. We wszystkich tych projektach jego Studio Tyflografiki zajmowało się także drukowaniem ( zarówno płaskim jak i tłoczeniem reliefowym) w/w opracowań tyflokartograficznych

Opracował kompleksowe założenia nowej technologii ( sitodruku wypukłego) wykonywania map i planów dla inwalidów wzroku, pozwalającej w równej mierze osobom niewidomym jak i słabo widzącym odbierać rzeczywistość tyflograficzną i tyflokartograficzną. Jest współautorem założeń merytorycznych oraz autorem opracowań tyflograficznych wydanego w tej właśnie technologii opracowania Planu Komunikacyjnego Miasta Poznania – pierwszego tego typu kompleksowego wydawnictwa w Kraju. Autor koncepcji kompleksowego przystosowywania przestrzeni dla niewidomych. Według tej autorskiej koncepcji wykonał przystosowania Ogrodu Botanicznego Polskiej Akademii Nauk w Powsinie dla potrzeb ludzi z dysfunkcjami wzroku. Twórca i wykonawca koncepcji przystosowania przestrzeni Ogrodu Sensualnego Arboretum w Bolestraszycach dla potrzeb niewidomych i słabo widzących oraz Leśnego Ogrodu Edukacyjnego w Puszczy Noteckiej dla potrzeb osób z dysfunkcjami wzroku. Na potrzeby stojących planów reliefowych i tyflomap ściennych opracował autorską technologię płukania polimerowego. Opracował technologię pozwalające wykonywać oznakowania przestrzeni budynków dla niewidomych i słabowidzących.

 

Zajmuje się historią tyflokartografii. W Owińskach znajduje się od niedawna  jedyne w Polsce Muzeum Tyflograficzne. Posiada kolekcję ponad 300 eksponatów i obiektów związanych z kulturą i edukacją niewidomych, m.in. najstarsze masowo wydawane mapy tyflologiczne M. Kunza z Illzach z roku 1886, pierwszy Atlas Świata dla niewidomych z roku 1932 oraz dziesiątki przedstawień tyflokartograficznych wydawanych na całym świecie. Na uwagę zasługuje także kolekcja map ściennych Polski, Europy oraz Świata. Porówny­walne zbiory można znaleźć m.in. w Wiedniu, Pe­tersburgu czy Madrycie. Zwiedzający mogą również obejrzeć przedmioty, które służą niewidomym w życiu codziennym np. urządzenie do rozpoznawania kolorów oraz maszyny do pisania.

 

Również dzięki m.in. jego pracy w tym roku we wrześniu zostanie otwarty w Owińskach pierwszy w Europie Park Orientacji Przestrzennej

 

Wielokrotnie nagradzany nagrodami Ministra Edukacji Narodowej. Laureat Medalu Komisji Edukacji Narodowej. Laureat I nagrody Ministra Infrastruktury w 2006 roku za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kartografii. Odznaczony srebrną odznaką Polskiego Związku Niewidomych. Kawaler Orderu Uśmiechu.

Działalność i dokonania Pana Marka Jakubowskiego przyczyniają się do szerokiej promocji Ośrodka dla Dzieci Niewidomych w Owińskach, miejscowości Owińska oraz Gminy Czerwonak nie tylko w regionie i całej Polsce, ale także poza granicami naszego kraju.

 

 

Tadeusz Szułdrzyński

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2014 roku

 

Uzasadnienie z dnia 26.06.2014 r.
Tadeusz Szułdrzyński urodził się 19 października 1864 r. w Poznaniu, a zmarł 20 października 1943 r. Kozietułach koło Grójca. Jego rodzicami byli Zygmunt Szułdrzyński oraz Józefa z Wyskota-Zakrzewskich. Życie i działalność T. Szułdrzyńskiego obejmowały kolejno: zabory, I wojnę światową, Powstanie Wielkopolskie i związany z tym proces odzyskania niepodległości, Polskę Odrodzoną i II wojnę światową, co niewątpliwie wpłynęło na dokonywane wybory i kierunki jego poczynań. 
 
T. Szułdrzyński rozpoczął swą działalność publiczną w roku 1890, tj. z chwilą otrzymania Bolechowa z rąk ojca Zygmunta. Wywodził się z rodziny ziemiańskiej o bogatych tradycjach patriotycznych. Był wyrazicielem bodaj najtrudniejszej i najbardziej wymagającej odmiany patriotyzmu: uczciwej, rzetelnej, ofiarnej i żmudnej pracy codziennej na rzecz dobra ogółu, zgodnie z obowiązującymi wówczas w dzielnicy wielkopolskiej ideałami pracy organicznej, mającej na celu zachowanie tożsamości narodowej naszych przodków podczas zaborów. Jego postawę determinowało niewątpliwie staranne i wszechstronne wykształcenie jakie otrzymał  w młodości. Rozpoczęła je nauka w słynącym z polskich tradycji poznańskim gimnazjum im. Św. Marii Magdaleny, gdzie w roku 1884 złożył egzamin dojrzałości. Kolejnym etapem jego edukacji były studia z zakresu prawa, ekonomii i rolnictwa w Berlinie, Lipsku i Jenie, gdzie doktoryzował się z prawa. Wiedzę tę następnie z dużym powodzeniem przełożył na praktyczne działanie.
 
Sposobiony od dzieciństwa do pracy społecznej przez swego ojca, wyniósł z domu rodzinnego przekonanie, że trzeba służyć ojczyźnie niezależnie od zaistniałych warunków politycznych. Ta myśl przyświecała mu z pewnością, gdy podejmował działania na rzecz podniesienia poziomu cywilizacyjnego  gospodarstw chłopskich. Brał czynny udział w organizowaniu Kółek Rolniczych na terenie Wielkopolski. Pierwszą tego typu organizację, szerzącą oświatę  rolniczą, założył dla okolicznych włościan w Owińskach w 1891 r. Na uwagę zasługuje fakt, że mimo rozlicznych obowiązków, nierzadko wagi państwowej, T. Szułdrzyński piastował prezesurę Kółka Rolniczego dla parafii Owińska przez cały okres jego istnienia, to jest od momentu zawiązania, aż do chwili wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 r. Kółko Rolnicze w Owińskach było jedną z prężniej działających tego typu komórek organizacyjnych sięgających w masy na terenie powiatu Poznań-Wschód. W pierwszym roku swej działalności liczyło ono 44 członków, w tym również spoza parafii. W 1913 r. Kółko obejmowało zasięgiem swego działania następujące wsie: Owińska, Bolechowo, Bolechówko, Promnice i Miękowo. Majątek bolechowski stanowił niewątpliwie wzór gospodarowania dla okolicznych włościan. Ta dochodowa i wzorowo prowadzona majętność ziemska była na przełomie XIX i XX w. ważnym ośrodkiem innowacji w różnych dziedzinach rolnictwa. To tutaj wdrażano właścicieli majątków ziemskich do stosowania postępu technicznego. Aby zachęcić ziemian i członków Kółek do ciągłego udoskonalania swego warsztatu pracy, a tym samym do podnoszenia rentowności gospodarstw, przeprowadzano w Bolechowie, z inicjatywy Tadeusza Szułdrzyńskiego, liczne próby praktyczne nowych, wprowadzanych dopiero na rynek maszyn i urządzeń rolniczych. Największy, zorganizowany z dużym rozmachem, pokaz nowoczesnych maszyn rolniczych odbył się w Bolechowie w 1906 r. Wówczas prezentowała głównie swoje wyroby Fabryka im. Hipolita Cegielskiego z Poznania. Tadeusz Szułdrzyński  podejmował też działalność racjonalizatorską, a wynikami swych doświadczeń dzielił się z czytelnikami ,,Poradnika Gospodarskiego”.
T. Szułdrzyński, podobnie jak wcześniej jego dziadek Józef i ojciec Zygmunt, doskonale rozumiał, że tylko legalna, zorganizowana działalność mogła uodpornić Polaków na ucisk narodowy i germanizację. Docelowo miała ona doprowadzić do zrównania rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego Polaków zaboru pruskiego do poziomu niemieckiej własności ziemskiej.
 
W poczynaniach T. Szułdrzyńskiego widoczna była wyraźna kontynuacja wielkiego dzieła jego przodków, którym było, zgodnie z założeniem pracy organicznej, stworzenie ,,nowego typu Polaka”, tzn. światłego, uspołecznionego i narodowo uświadomionego. Był on również gorącym rzecznikiem solidaryzmu społecznego, zmierzającego do utworzenia szerokiego polskiego frontu rolniczego, niezależnie od pochodzenia społecznego i stanu posiadania. To właśnie idee pracy organicznej i hasła solidaryzmu społecznego stanowiły kredo jego działania. Szczególnie intensywnie zabiegał T. Szułdrzyński o zachowanie wielkopolskiej ziemi w rękach Polaków. Głównym mottem jego działalności społeczno-politycznej w dobie niewoli, stało się hasło: ,,Ile ziemi tyle Polski”. Najważniejszym i najbardziej skutecznym orężem strony polskiej w walce o ziemię okazał się Związek Ziemian. Pracę w strukturach tej organizacji uznał Tadeusz Szułdrzyński za największe osiągnięcie swego życia. Sam wielokrotnie też powtarzał, że był to najpiękniejszy okres w jego życiu, mimo, że z przepracowania, nabawił się wówczas poważnej choroby oczu. Wraz z odzyskaniem przez Polskę niepodległości i zmianą sytuacji politycznej, przewartościowaniu uległy także dotychczasowe priorytety działania T. Szułdrzyńskiego. W zmienionych warunkach odradzającego się po latach niewoli państwa polskiego, zaistniała odpowiednia sytuacja, aby podjąć równie skuteczne działania na płaszczyźnie politycznej. Ten rodzaj działalności prowadził on z powodzeniem w okresie kształtowania się zrębów niepodległego państwa polskiego, aktywnie angażując się w prace Naczelnej Rady  Ludowej i polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu. Później, w  wolnej już Polsce, priorytetem jego działania stała się integracja ziem odrodzonego państwa. Do zagadnień ogólnopolskich mógł on wnieść swe doświadczenie polityczne i ekonomiczne z czasów zaborów. Były to tradycje pracy organicznej, solidarności społecznej, dobrej organizacji, fachowości i gospodarności.
 
Udaną próbą recepcji tak charakterystycznych dla Wielkopolski zalet zbiorowego życia społecznego na skalę ogólnopolską, było powołanie do życia partii politycznej. Ugrupowanie to pod nazwą Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Rolnicze wywodziło się z osiągnięć pracy organicznej i z tradycji współpracy kulturowej i narodowej wszystkich właścicieli ziemskich, bez względu na ich pochodzenie społeczne i stan posiadania. Było to pierwsze stronnictwo, które na bazie wspólnych interesów rolnictwa, podjęło próbę zorganizowania się wielkich posiadaczy ziemskich i chłopów. I to właśnie T. Szułdrzyńskiemu powierzono funkcję prezesa tejże partii politycznej. Z ramienia ChNSR piastował też mandat senatorski w kadencji 1922-1927. W drugiej połowie lat trzydziestych, kiedy T. Szułdrzyński nie był już tak czynny jak dawniej, okazywano mu niezmiennie dużo wdzięczności i uznania we wszystkich środowiskach. Szanowano i doceniano jego długoletnią altruistyczną pracę. Dał temu wyraz ostatni prezydent II RP – Ignacy Mościcki – zatrzymując się w Bolechowie w drodze do jednostki wojskowej w Biedrusku. Z kolei miasteczko Ryczywół nadało mu honorowe obywatelstwo. W uznaniu wielkich zasług odznaczony został także Krzyżem Komandorskim Polski Odrodzonej.
Spokój egzystencji T. Szułdrzyńskiego i jego najbliższej rodziny w bolechowskim majątku zburzył wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 r. Jak każda rodzina ziemiańska poniosła ona podczas wojny bolesne straty. W tej strasznej epoce śmierć poniósł m.in.  T. Szułdrzyński junior, który zginął w 1940 r. w Katyniu, rozstrzelany jak wiele tysięcy polskich oficerów przez NKWD.
Rodzina Szułdrzyńskich doświadczyła dramatu wysiedlenia.  Właścicieli bolechowskiego majątku wywieziono do tzw. Generalnego Gubernatorstwa. Z pewnością było to silne przeżycie dla sędziwego i schorowanego T. Szułdrzyńskiego, któremu nie dane już było doczekać końca wojny.
 
Tadeusz Szułdrzyński zmarł z dala od ukochanej ziemi wielkopolskiej i rodzinnego Bolechowa 20 października 1943 r. Pochowano go w Kozietułach koło Grójca pod Warszawą. W 1968 r. jego zwłoki ekshumowano i przeniesiono na Cmentarz Sołacki w Poznaniu.
 

 

Mariusz Poznański

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2016 roku

 

Uzasadnienie z dnia 16.06.2016 r.

Pan Mariusz Poznański, długoletni samorządowiec, przez blisko 25 lat pełnił funkcję Wójta Gminy Czerwonak. W roku 1990 został wybrany przez Radę Gminy Czerwonak na Wójta i rozpoczął nową erę w Gminie Czerwonak. Przygoda z samorządem zaczęła się dla Pana Mariusza Poznańskiego jeszcze przed 1990 rokiem. Był współzałożycielem Komitetu Obywatelskiego w Czerwonaku. Jako lider tego komitetu został pierwszym wójtem gminy w III Rzeczypospolitej i po 45 latach trwania PRL podjął się wyzwania tworzenia samorządności w gminie. Jego praca i praca wszystkich mieszkańców przyczyniła się do rozwoju Gminy Czerwonak. Dbał również o rozwój innych wiejskich gmin. Był jednym z inicjatorów powołania Związku Gmin Wiejskich RP, od 1995 do 2015 roku stał na czele tej organizacji. Obecnie jest jej honorowym przewodniczącym. Był członkiem Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, pełniąc okresowo funkcję jej współprzewodniczącego.


Pan Mariusz Poznański jest powszechnie znany i został wyróżniony przez bardzo wiele instytucji, nie tylko samorządowych. W 2005 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 2011 roku uhonorowany Różą Franciszki Cegielskiej, w 2012 roku został"Samorządowcem Roku" w plebiscycie ogłoszonym przez Pismo Samorządu Terytorialnego "Wspólnota". W 2015 roku od Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej otrzymał odznaczenie państwowe za wybitne zasługi dla rozwoju samorządu terytorialnego - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, w tym samym roku od Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej odebrał Nagrodę Obywatelską 25-lecia Samorządności za wieloletnie zaangażowanie w działalność na rzecz społeczności lokalnej oraz otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego od Ministra Administracji i Cyfryzacji za wyjątkowe zaangażowanie, trud i bezinteresowne oddanie w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego i samorządu terytorialnego. Nadszedł czas, aby Gmina Czerwonak, poprzez nadanie tytułu  "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" doceniła wieloletnią pracę Pana Mariusza Poznańskiego na rzecz Gminy Czerwonak i jej mieszkańców.

 

 

Henryk Kijanowski

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2016 roku

 

Uzasadnienie z dnia 16.06.2016 r.

W związku z tegoroczną rocznicą czterdziestolecia powstania klubu Kogucik w Potaszach mieszkańcy gminy zgłosili kandydaturę Pana Henryka Kijanowskiego w celu nadania wyróżnienia "Zasłużony dla Gminy Czerwonak". Pan Henryk Kijanowski 44 lata temu zainicjował wraz z grupą przyjaciół i podjął się budowy klubu w Potaszach. Jego upór, praca jak i umiejętność współpracy z mieszkańcami miejscowości Bolechówko i miejscowości Potasze przyniosło pozytywny efekt, powstał klub na granicy Potasz i Bolechówka, który od czterdziestu lat jest naszą chlubą, miejscem spotkań, zabawy i szerzenia kultury. W momencie oddania klubu w 1976 roku Pan Henryk Kijanowski nie odpuścił i z budowniczego przeistoczył się w animatora kultury. Przez długi czas prowadził zajęcia z dziećmi i młodzieżą z sołectwa, gdzie przekazywał swoje zdolności aktorskie, rzeźbiarskie i malarskie. Swymi pasjami zarażał innych, a sam do dzisiaj tworzy swoje dzieła, które były eksponowane min. w skansenie swarzędzkim, w Poznaniu, w przedszkolach, szkołach i bibliotekach. Za swoją działalność artystyczną został już uhonorowany tytułem "Animator Kultury". Niejednokrotnie Pan Henryk Kijanowski rozsławiał Gminę Czerwonak w mediach i prasie. Ponadto przez trzy kadencje był radnym Gminy Czerwonak.

 

 

Ryszard Jaroniec

wyróżniony tytułem "Zasłużony dla Gminy Czerwonak" w 2017 roku

 

Uzasadnienie z dnia 26.01.2017 r.

Pan Ryszard Jaroniec od 22 lat, tj. od 1995 roku pełni funkcję Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej im. 23 Lutego w Koziegłowach i zarządza ponad 4 000 mieszkań oraz ponad 100 lokalami użytkowymi. Jest licencjonowanym zarządcą nieruchomości. Zawsze podejmuje działania na rzecz podnoszenia jakości pracy własnej, jak i zarządzanej spółdzielni, wykraczające poza obowiązki służbowe. Był inicjatorem i współzałożycielem Wielkopolskiego Stowarzyszenia Licencjonowanych Zarządców Nieruchomości. W okresie najtrudniejszym dla budownictwa mieszkaniowego, tj. na początku lat 90-tych, wypracował metody pozyskiwania środków finansowych i materiałów budowlanych do realizowania przez zarządzaną Spółdzielnię nowych inwestycji na poziomie 350-600 mieszkań rocznie. Do 2016 roku kierowana przez pana Ryszarda Jarońca Spółdzielnia wybudowała prawie 3000 mieszkań.


W 1996 roku pan Ryszard Jaroniec przygotował firmę do budowy mieszkań lokatorskich w oparciu o kredyt z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. W tej dziedzinie był prekursorem realizacji tego programu. Spółdzielnia rozpoczęła budowę mieszkań lokatorskich w oparciu o kredyt z KFM w 1997 r. i łącznie wybudowała prawie 500 takich mieszkań, co stawia Spółdzielnię w czołówce inwestorów społecznego budownictwa mieszkaniowego w regionie. Pan Jaroniec swoją wiedzę i doświadczenie upowszechnia wśród zarządców i prezesów innych spółdzielni, aktywnie uczestnicząc w pracach stowarzyszeń i poza nimi, co znacząco wpłynęło na przyznanie mu w 2007 roku tytułu Menadżera Najwyższej Jakości Roku. W  latach 2012-2016 Pan Ryszard Jaroniec otrzymał kolejno tytuły Lidera Przedsiębiorczości, Lidera Zarządzania Nieruchomościami, Lidera Spółdzielczości Mieszkaniowej, a kierowana przez niego Spółdzielnia otrzymała tytuły: Dobra Spółdzielnia – w każdym kolejnym roku, Filar Spółdzielczości – 2014 r., certyfikaty: Firma Godna Polecenia – 2013 r., Najlepsze w Polsce – 2014 r., Wiarygodności Biznesowej – 2013 – 2015 r. Ponadto pan Jaroniec jest również wysoce zaangażowany w działalność publiczną niezwiązaną ze spółdzielczym środowiskiem. Niejednokrotnie przyczyniał się do znacznej poprawy warunków pracy policji. Był inicjatorem wygospodarowania w spółdzielczych zasobach i przystosowania pomieszczeń dla
rewiru dzielnicowych czerwonackiej policji, a w 2015 r. zaadaptowania pomieszczeń na siedzibę komendy Straży Gminnej. Za swoją aktywność w tej materii wielokrotnie otrzymał podziękowanie od Komendanta Wojewódzkiej Policji i Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa Wielkopolskiego (w 2002 r.).


Pan Jaroniec jest wieloletnim działaczem sportowym. W 1995 roku był współzałożycielem Klubu Sportowego „Karolinka”, a od 1997 roku pełni funkcję Prezesa Klubu. Czynnie zaangażował się w pracę Wielkopolskiego Związku Piłki Nożnej. W tych strukturach pełnił w latach 2000-2012 funkcję członka zarządu, a w latach 2008-2012 był wiceprzewodniczącym  WZPN. W najtrudniejszych chwilach dla piłki nożnej, brał czynny udział w dostosowaniu zarówno struktur, jak i ludzi, do nowych warunków pracy. Pan Jaroniec wspiera także lokalne inicjatywy mieszkańców uprawiających inne dyscypliny sportowe. Za swoją działalność był wielokrotnie wyróżniany odznakami WZPN, jak i Polskiego Związku Piłki Nożnej. Pan Jaroniec od wielu lat aktywnie wspiera działania na rzecz osób starszych. Z jego inicjatywy powstał i funkcjonuje od 2002 roku Klub Seniora w Koziegłowach, który obecnie zrzesza ponad 150 osób, a w 2009 roku jego działalność została rozszerzona na Czerwonak. W ramach tej działalności pan Ryszard Jaroniec dla wielu grup seniorów pozyskuje środki i  organizuje atrakcyjny wypoczynek lub wycieczki do wielu krajów Europy. Ponadto pan Jaroniec aktywnie wspiera rozwój gospodarczy Gminy Czerwonak, za co w 2011 roku otrzymał od samorządu gminy tytuł „Silni Tradycjami”. W 200 mieszkaniach wybudowanych na terenie gminy Czerwonak w ostatnich pięciu latach zamieszkali głównie jej mieszkańcy.

 

 

 

Aby móc korzystać z wszystkich funkcji naszego serwisu zaloguj się lub zarejestruj. Rejestracja jest całkowicie darmowa.