Logowanie:
Logowanie:

23 lutego Ogólnopolskim Dniem Walki z Depresją

Słowa tego, w języku codziennym, używamy na określenie pogorszenia nastroju, tymczasem medycznie ma inne znaczenie. Depresja jest chorobą i tak naprawdę ma bardzo mało wspólnego ze chandrą, obniżeniem nastroju, "dołkami" których doświadczamy na co dzień.

 

Człowiek w depresji przeżywa utratę wszelkiej nadziei na lepsze życie, poczucie osamotnienia, niezrozumienie – nawet przez siebie samego. Cierpienie fizyczne i psychiczne jest tak ogromne, że niekiedy osobie chorej wydaje się, że tylko śmierć może przynieść ulgę.

 

Do typowych objawów depresji zalicza się:

 

·    obniżony nastrój,

·    utrata zainteresowań i przeżywania przyjemności,

·    zaburzenia apetytu i/lub zmiana masy ciała,

·    zaburzenia snu (bezsenność lub nadmierna senność),

·    pobudzenie lub spowolnienie psychoruchowe,

·    męczliwość,

·    niska samoocena i poczucie winy,

·    zaburzenia koncentracji uwagi,

·    myśli o śmierci i/lub samobójcze.          

 

Do rozpoznania epizodu depresyjnego trzeba stwierdzić obecność co najmniej 5 z podanych objawów, bez żadnej przyczyny somatycznej, utrzymujących się powyżej 2 tygodni.

Można spotkać różne podziały depresji. Depresja endogenna (choroba afektywna jednobiegunowa) nie ma przyczyny zewnętrznej, uważa się, że nie jest następstwem żadnego konkretnego wydarzenia życiowego. Wywoływana jest przez bliżej niesprecyzowane zaburzenia funkcjonowania mózgu, szczególnie systemu hormonalnego lub nerwowego, Najważniejszymi cechami tej depresji są spowolnienie, obojętność uczuciowa, myśli o śmierci, spadek masy ciała, zaburzenia snu. Człowiek nie ma siły na wykonywanie najprostszych czynności dnia codziennego. Depresja reaktywna pojawia się w reakcji na niekorzystne wydarzenie życiowe, np. śmierć bliskiej osoby, zerwanie związku. Depresję tę charakteryzuje przede wszystkim krótszy czas trwania, mniejsze nasilenie, a sezonowe zaburzenia afektywne przybierają postać epizodów depresyjnych cyklicznie nawracających w określonych, stałych porach roku.  Depresja dwubiegunowa (choroba afektywna dwubiegunowa) dawniej nazywana zaburzeniem maniakalno-depresyjnym, psychozą maniakalno-depresyjną). Cechuje ją epizod maniakalny (np. euforia, pobudliwość, pośpieszne działania, bezsenność), po którym następuje faza depresji. Depresja dwubiegunowa jest niezwykle wyniszczająca, często uniemożliwia kontynuację pracy, nietypowe stany chorego na ogół doprowadzają do zepsucia wszystkich kontaktów towarzyskich.

 

Zburzenia depresyjne leczy się farmakologicznie i psychologicznie.

 

Wyróżnia się również podział na zaburzenia depresyjne:
- u kobiet - szczególny rodzaj to depresja poporodowa kiedy fakt urodzenia dziecka nie cieszy, za to przewlekle utrzymuje się stan zmęczenia fizycznego i psychicznego, problemy ze snem, lęk, że nie sprosta się wychowaniu albo zrobi krzywdę niemowlęciu, częsty płacz bez powodu.
- u osób starszych - wśród różnych czynników stresujących najistotniejszym jest śmierć bliskiej osoby i pojawiające się poczucie osamotnienia.
- u dzieci - badania pokazują, że ponad 40% młodych ludzi ma kłopoty psychiczne z emocjami, zachowaniem i funkcjonowanie społecznym. Jednak nie wszystkie przypadki będą diagnozowane jako depresja. W młodzieńczej depresji pojawiają się postawy antyspołeczne, niepokój ruchowy, agresja, zrzędliwość, silne pragnienie ucieczki z domu, niechęć do współpracy w zakresie obowiązków domowych, kłopoty szkolne, nadużywanie substancji psychoaktywnych.
 

 

Światowa Organizacja Zdrowia przewiduje, że w 2020 roku depresja stanie się drugą najpoważniejszą przyczyną niepełnosprawności na świecie.

 

 

źródło: „Depresja czyli melancholia” PARPAMEDIA

« poprzedni
« wróć

Aby móc korzystać z wszystkich funkcji naszego serwisu zaloguj się lub zarejestruj. Rejestracja jest całkowicie darmowa.