Logowanie:
Logowanie:

Historia gminy

Słowem wstępu

 

Obszar objęty zasięgiem dzisiejszej gminy Czerwonak aż do okresu międzywojennego nie stanowił samodzielnej jednostki administracyjnej. Miejscowości położone na tym obszarze stanowiły własność prywatną (częściowo biskupów poznańskich), w okresie zaborów znajdowały się na obszarze powiatu Poznań Wschód, a w międzywojennym – powiatu poznańskiego.

Gmina Czerwonak to jednostka administracyjna o dość nowej genezie. Utworzono ją w latach 1931-1932 z 12 wsi położonych na północ od Poznania. Pierwszym wójtem został właściciel młyna, Franciszek Sausz. Na przestrzeni lat w wyniku zmian administracyjnych w kraju kilkakrotnie zmieniano układ terytorialny gminy Czerwonak, ostatecznie zawierając w jej granicach 17 wsi: Annowo, Bolechowo, Bolechowo Osiedle, Bolechówko, Czerwonak, Dębogórę, Kicin, Kliny, Koziegłowy, Ludwikowo, Mielno, Miękowo, Owińska, Potasze, Promnice, Szlachęcin i Trzaskowo – z ok. 25 tysiącami mieszkańców.

 

 

Stanowiska archeologiczne

 

Z terenu gminy Czerwonak znanych jest dotychczas ok. 170 stanowisk archeologicznych znanych głównie z badań powierzchniowych, a więc rozpoznanych tylko wstępnie. Spośród nich 26 uznano za stanowiska o dużej wartości poznawczej, a 31 za stanowiska o średniej wartości poznawczej.


Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą ze schyłkowej fazy starszej epoki kamienia - paleolitu. Stanowisko z tego okresu znane jest z Promnic. Pochodzące stamtąd narzędzia krzemienne reprezentują tzw. kulturę świderską. Z następnej epoki - mezolitu (8000-4500 I.p.n.e.) znane są stanowiska z zabytkami krzemiennymi z Bolechowa i Promnic. W kolejnej epoce, neolicie (4500-1800 I. p.n.e.) teren ten okupują sporadycznie przedstawiciele dwóch kultur archeologicznych: Kultury pucharów lejkowatych i kultury amfor kulistych. Stanowiska kultury pucharów lejkowatych występują w Bolechowie, Czerwonaku, Dębogórze, Kicinie, Koziegłowach, Miękówku, Owińskach i Promnicach. Kultura amfor kulistych reprezentowana jest w Koziegłowach. Bujny rozwój osadnictwa nastąpił w epoce brązu i wczesnej epoce żelaza, w czasach tzw. kultury łużyckiej (1300-400 I. p.n.e.). W tym czasie pod osadnictwo zajęte zostają wszystkie atrakcyjne ekumeny, przede wszystkim doliny cieków wodnych. Z tego okresu pochodzą cmentarzyska w Owińskach (2 cmentarzyska) i Bolechowie. Ponadto stanowiska tej kultury występują w Bolechowie, Czerwonaku, Dębogórze, Kicinie, Koziegłowach, Miękówku, Milnie, Owińskach i Promnicach. W następnym okresie, w czasach kultury pomorskiej rejon ten nadal był intensywnie zasiedlany. Znane z tego czasu są m. in. cmentarzyska w Koziegłowach i Owińskach. Bogato reprezentowane jest osadnictwo w okresie wpływów rzymskich (pierwsze wieki naszej ery). Następuje wtedy intensyfikacja osadnictwa. Związane z tym są skupiska osadnicze w Bolechowie, Dębogórze, Kicinie, gdzie znane jest cmentarzysko z tego okresu, Owińskach i Promnicach. Najliczniej reprezentowane jest osadnictwo z okresu średniowiecza. Zajmowane są wtedy nie tylko rejony dolin rzecznych, ale także tereny wysoczyzny. W tym czasie kształtuje się obecny układ miejscowości, stąd koncentracja osadnictwa średniowiecznego w rejonie większości miejscowości. Z tego czasu pochodzą dwa skarby monet i ozdób srebrnych z Koziegłów i Owińsk.

 

 

Annowo

 

Wieś stanowiła część majątku najpierw cysterek, a później rodziny von Treskow. Cysterki miały na obecnie podmokłych terenach drugą ze swoich siedzib, znajdującą się przy jednym z większych ówcześnie ciągów komunikacyjnych. Niestety pozostałości zostały rozebrane przez Niemców w czasie II wojny światowej. W połowie XIX w. rodzina von Treskow wybudowała tutaj dworek myśliwski, z którego zachowały się XIX-wieczne poroża – trofea myśliwskie. Obecnie w dworku mieści się leśniczówka Annowo, podlegająca pod Nadleśnictwo Łopuchówko.

 

 

Bolechowo

 

Nazwa wsi pochodzi od imienia Bolech, a w dokumentach średniowiecznych widnieje jako Bolechow, Bolechow Mayus. W użyciu była też nazwa Bolechowo Wielkie w odróżnieniu od notowanego w dokumentach od 1429r. Bolechowa Małego, położonego na płd. od wsi i od XVIIw. noszącego nazwę Bolechówko. Pierwsza wzmianka o Bolechowie pochodzi z 1252r. gdy wieś znalazła się wśród innych miejscowości nadanych klasztorowi cysterek w Owińskach. Po kasacji klasztoru, rząd pruski  przywilejem donacyjnym z dn. 24.I.1797 darował dobra galanternikowi z Berlina von Treskow.W 1873r. Bolechowo wraz z folwarkiem Szlachcin przeszło w ręce dr Zygmunta Szułdrzyńskiego z Lubasza, a w 1890r. w ręce jego syna – Tadeusza, który należał do najbardziej wpływowych ziemian w Wielkopolsce. W okresie Drugiej Rzeczypospolitej Bolechowo otoczone było samymi majątkami niemieckimi: Treskowów w Owińskach i Winterfeld’a w Przebudowie. Po drugiej wojnie światowej Bolechowo stało się silnym ośrodkiem przemysłowym.

 

 

Bolechówko

 

Bolechówko powstało w XIX w. w wyniku uwłaszczenia chłopów podlegającym pod majątek Owińska rodziny von Treskow. Obecnie miejscowość ta zatraciła swój charakter rolniczy, w miejscu niedawno jeszcze uprawianych pól pojawiły się zabudowania jednorodzinne wzdłuż dwóch głównych ulic miejscowości.

 

 

Bolechowo – Osiedle

 

Jest to najmłodsza miejscowość w gminie Czerwonak, powstała w wyniku odłączenia od Bolechowa dopiero w ubiegłym stuleciu. Było to wcześniej przede wszystkim osiedle dla zakładów znajdujących się w tym rejonie m.in. ówczesnego Stomilu.

 

 

Czerwonak

 

Geneza nazwy miejscowości do dziś nie jest wyjaśniona. Najprawdopodobniej wywodzi się od czerwca polskiego – owada hodowanego na stokach Dziewiczej Góry przez owińskie cysterki dla uzyskania czerwonego barwnika. Według innej teorii nazwa ma związek z Czerwonym Młynem, położonym kiedyś w dolinie Warty. Wieś pierwszy raz wzmiankowana była w 1411r. jako Czirwony Mlin. W 1545r. proboszcz katedry poznańskiej sprowadził do Czerwonaka papiernika, któremu polecił w miejscu istniejącego młyna założyć papiernię. Była to jedna z dwóch istniejących wówczas papierni w Wielkopolsce. W 1860r. zakończono w Czerwonaku proces uwłaszczania chłopów, akty własności nadając 12 gospodarzom. Dwadzieścia lat później wieś liczyła 21 domów i 224 mieszkańców. W 1908r. uruchomiono linię kolejową łączącą Poznań, Skoki i Wągrowiec co dało początek rozwojowi przemysłu i przyczyniając się do określania Czerwonaka mianem najbardziej uprzemysłowionej wsi w Polsce. W 1927r. powrócono do papierniczych tradycji Czerwonaka, gdy bracia Ferdynand i Christian Queckowie przystąpili do budowy fabryki papieru. W latach 30. powstała Szkoła Podstawowa i Ochotnicza Straż Pożarna, a na gruncie podarowanym przez gospodarza Józefa Krause, ówczesnego sołtysa Czerwonaka, swoją siedzibę wybudowało Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”. Po wybuchu wojny 1 września 1939r. sołtys Czerwonaka utworzył Straż Obywatelską i sam stanął na jej czele, biorąc udział w starciu zbrojnym z wkraczającym do Murowanej Gośliny oddziałem niemieckim. W okresie okupacji hitlerowskiej (w latach 1941-1945) Czerwonak przemianowano na Rotental. W 1955r. zbudowano wielki elewator zbożowy, w latach 70. powiększony o zespół żelbetonowych silosów – przystosowany też do odbioru zboża z barek rzecznych. Ważny dla kultury Czerwonaka był rok 1964r., kiedy to oficjalnie otwarto Gromadzką Bibliotekę kontynuującą tradycje swych poprzedniczek. W latach 1985-87 zbudowano osiedle bloków mieszkalnych im. 40-lecia PRL.

 

 

Dębogóra

 

Pierwsza wzmianka pisana o tej miejscowości pochodzi z 1335 roku. Należała do majątku cysterek. Wieś podlega pod sołectwo Kliny.

 

 

Kicin

 

Nazwa przypuszczalnie pochodzi od kity, pęku włosia. W średniowieczu znane były również nazwy: Kycin, Kyczyna, Kiczyn. Pierwsza wzmianka o wsi zawarta jest w dokumencie biskupa Jana Doliwy z 1316r. Do końca Xviii. Kicin był własnością kapituły poznańskiej. Tutejszy kościół prawdopodobnie ufundowany został jeszcze w XIIw., ale w źródłach pojawił się dopiero w 1405r. W końcu XV w. wieś liczyła 30 łanów kmiecych i miała trzy karczmy. W 1780r. w okolicznych majątkach zaprowadzono gospodarkę czynszową. Na mapie z 1798r. wieś zaznaczona została jako nieregularna z oddzielonymi zabudowaniami chłopskimi i zagrodami wiejskimi. Przylegał do niej folwark i zabudowania dworskie. W 1880r. Kicin liczył 27 domów, 368 mieszkańców, posiadał szkołę elementarną katolicką i luterańską, gorzelnię i mleczarnię oraz folwark należący do probostwa. Bardzo ważny dla miejscowości był rok 1834, gdy ówczesny właściciel wsi Adolf von Lutzow wprowadził uchwałę o uwłaszczeniu chłopów zaciężnych. Podczas II wojny światowej w Kicinie istniał hitlerowski obóz pracy dla ludności pochodzenia żydowskiego, którą Niemcy zatrudniali przy budowie drogi do osady Kliny. W 1954r. rozpoczęto zabudowę Osiedla Kicin pod lasem, a w 1959 Kółko Rolnicze w Kicinie jako pierwsze w województwie przystąpiło do mechanizacji wsi – zakupiło ciągniki i maszyny rolnicze.

 

Przeczytaj opracowanie autorstwa Romana Sidorskiego: Jan Kochanowski proboszcz w parafii Wszystkich Świętych w Kicinie .pdf

 

 

Kliny

 

Pierwsza wzmianka o Klinach pochodzi z 1601r. Była to wieś olęderska. W 1880r. mieszkało tu 145 osób, a właścicielem tej wówczas 584 hektarowej wsi był Kornbach Junior. Przed wojną wieś nazywała się Lindengarten (dosłowne tłumaczenie: ogród lip).

 

 

Koziegłowy

 

Nazwa miejscowości związana jest z różnymi legendarnymi opowieściami. Według jednej chodzi tu o kozie głowy, które zawieszone na wysokich tykach, były godłem miejscowego plemienia. Inni twierdzą, że dawniej miała tu miejsce wielka powódź, która zagarnęła stado kóz. Możliwe też, że nazwa pochodzi od okolicznych pagórków mających wyglądem przypominać kozie głowy. W średniowieczu miejscowość ta pojawia się jako: Kozeglowi, Koszeglovi, Cozyeglowe. Pierwsze źródła wzmiankujące o Koziegłowach pochodzą z 1296r., gdy wojewoda kaliski nadał tę wieś kapitule poznańskiej. Mieszkańcy wsi nie należeli do pokornych: niejednoznaczne określenie granic sprawiało, że zarówno im zabierano plony, jak i oni sąsiadom nie bywali dłużni. Wieki XVIII i XIX to okres tzw. osadnictwa olęderskiego. W okolicach Koziegłów osiadły też rodziny niemieckie, „bamberskie”, szybko spolonizowane. W 1883r. przy ulicy Gdyńskiej otworzono jednodziałową szkołę podstawową, do której uczęszczały dzieci z Czerwonaka i Koziegłów. W tym czasie miejscowość liczyła 169 mieszkańców. W okresie międzywojennym istniał tu około 200ha majątek Antoniego Mandziaka. W okresie okupacji hitlerowskiej Koziegłowy przemianowano na Ziegenhagen. Na terenie dzisiejszego osiedla Karolin utworzono baraki – magazyny amunicji, wysadzone w 1945r. przez Armię Czerwoną.

 

 

Miękowo

 

Pierwsze wzmianki o tej miejscowości pochodzą z 1388 r.

 

 

Owińska

 

 

Nazwa wsi pochodzi prawdopodobnie od staropolskiego słowa owień oznaczającego barana, jagnię. Pierwsza pisana wzmianka o wsi Ovensco pochodzi z 1249r. i przez wiele lat występowała równolegle z nazwą Owieńska. W latach 1242 – 1252 bracia Przemysł I i Bolesław Pobożny, książęta wielkopolscy, ufundowali tu klasztor dla sprowadzonych z Trzebnicy cysterek. Przyjmuje się, że od klasztoru owińskich cysterek pochodzi nazwa pobliskiej Góry Dziewiczej, początkowo Dziewczej, na której utworzono mały erem dla sprawiających kłopoty zakonnic.

W 1793r. Wielkopolska znalazła się w granicach Prus, a w 1797r. posiadłości cysterskie sprzedane zostały bankierowi berlińskiemu Siegmundowi Ottonowi von Treskow.  W 1834r. władze pruskie podjęły decyzję utworzenia na terenie klasztoru zakładu psychiatrycznego, który otworzono cztery lata później a z czasem rozbudowano o nowy zakład. Jesienią 1939r. hitlerowcy wymordowali wszystkich pensjonariuszy owińskiego zakładu psychiatrycznego. Ponad 1000 pacjentów, w tym 78 dzieci, rozstrzelano w lesie pod Rożnowicami k. Obornik, a kobiety pozbawiono życia gazem w poznańskim Forcie VII. Po II wojnie światowej w opustoszałych pomieszczeniach poklasztornych-poszpitalnych umieszczono późniejszy Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych.

 

Od przejęcia dóbr klasztornych w Owińskach rozpoczęła się wielkopolska kariera wywodzącej się z Brandenburgii rodziny von Treskow, mieszkającej w Owińskach do 1945r.  W latach 1804-1806 powstał zachowany do dziś klasycystyczny pałac.  Po II wojnie światowej miała tu siedzibę szkoła i przedszkole. Później pałac przejął prywatny właściciel, który dopuścił do dewastacji zabytku. Od 2002r. pałac jest własnością gminy Czerwonak.

 

 

Potasze

 

Jak wiele miejscowości w Wielkim Księstwie Poznańskim wieś Potasze powstała w wyniku wprowadzenia w życie ustawy regulacyjnej, inaczej uwłaszczeniowej z 1823 roku, nakazującej dużym posiadaczom ziemskim nadać chłopom ziemię na własność za odszkodowaniem. Na miejscu starej wsi pozostawiano folwark jako własność dziedzica, zaś gospodarstwa podlegające uwłaszczeniu przenoszono na nowe miejsce. Z takiej przebudowy powstawała osada chłopska w postaci nowoczesnej, regularnej kolonii liniowej. Taką właśnie wsią są Potasze, które powstały w roku 1835 na wschód od istniejącej już miejscowości Owińska. Aby dowiedzieć się skąd wzięła się nazwa wsi Potasze, należy cofnąć się aż do średniowiecza , kiedy to wspomniane wcześniej mniszki Cysterki utrzymywały w Owińskach 6 potażników pozyskujących potaż. Potaż nazywany również potaszem to potoczna nazwa węglanu potasu, wykorzystywanego w przemyśle ceramicznym, farbiarstwie, piwowarstwie, a także w przemyśle cukierniczym. Uzyskiwany był z popiołu, powstającego ze spalania twardego drewna liściastego najczęściej drewna dębu, buku lub brzozy. W celu otrzymania potażu kopano doły nad którymi układano stosy drewna przykryte ziemią z chrustem. Powstawały w ten sposób tak zwane mielerze. Drewno w mielerzu wypalało się powoli, w dole zbierał się cenny popiół. Następnie popiół ługowano wodą w wielkich kadziach, a powstały w ten sposób roztwór zagęszczano, odparowując powoli wodę dla uzyskania suchego produktu. Miejsca, w których wypalano potaż nazywano potaszniami a ludzi, którzy trudnili się tym zajęciem potażnikami, ptasznikami albo potaszami. Cysterki z Owińsk pozyskiwały dochody z potażu, wysyłając go wozami do Torunia, gdzie wykorzystywany był jako spulchniacz do pierników. Prawdopodobnie wozy z załadunkiem wyruszały z miejsca, w którym dziś znajduje się wieś Potasze.

 

 

Szlachęcin

 

Szlachęcin jako część majątku bolechowskiego w XVIII w. należał do Zygmunta Ottona von Treskow, a następnie do Striblera Rosenthala. Od 1873 właścicielem wsi był Zygmunt Szułdrzyński z Lubasza, a od 1900 r. odziedziczył ją dr Tadeusz Szułdrzyński, od którego ok.1926 r. wieś zakupił Franciszek Czechowski. W 1943 r. Szlachęcin przeszedł na własność III Rzeszy Niemieckiej a po wojnie – Skarbu Państwa. We wsi znajduje się folwark wybudowany na przełomie XIX i XX wieku. Obecnym jego właścicielem jest Kombinat Państwowych Gospodarstw Rolnych w Owińskach, a użytkownikiem Zakład Rolny Trzaskowo.

 

 

Trzaskowo

 

Trzaskowo pod nazwą Ottowo i Ottówek było częścią majątku bolechowskiego należącego do mniszek Cysterek. Od 1787 r. wieś przeszła w posiadanie Zygmunta Ottona von Treskow, stąd nastąpiła zmiana nazwy wsi na Tresków. Wg zachowanych dokumentów w 1873 r. Zygmunt Szułdrzyński z Lubasza zakupił wieś od Striblera Rosenthala, a ok. 1900 odziedziczył ją Tadeusz Szułdrzyński. W 1926r. Trzaskowo zostało własnością Stanisława i Józefa Krzyżańskich. Podobnie jak inne wsie w 1943 r. miejscowość ta przeszła na własność III Rzeszy Niemieckiej a po 1945 roku na rzecz Skarbu Państwa. Po wojnie folwark znajdujący się na terenie wsi został własnością Kombinatu Państwowych Gospodarstw Ogrodniczych w Owińskach, a jego użytkownikiem Zakład Rolny nr 2 w Trzaskowie.  

 

 

Materiały wykorzystane w opracowaniu:

  1. Marek Rezler:„Na skraju puszczy - gmina Czerwonak w przeszłości, teraźniejszości i legendzie”, 2006.
  2. Paweł Anders: „Puszcza Zielonka”, 2004.

 

 

 

KALENDARIUM

 

1250 – pierwsza wzmianka o wsi Owińska
1252sprowadzenie Cysterek do Owińsk
1252 – pierwsza wzmianka o wsi Bolechowo
1296 – pierwsza wzmianka o wsi Koziegłowy
1316 – pierwsza wzmianka o wsi Kicin
1335 – pierwsza wzmianka o wsi Debogóra
1388 – pierwsza wzmianka o wsi Mięskowo
1405 – pierwsza wzmianka o kościele p.w. św. Mikołaja w Owińskach
1405 – powstanie pierwszego kościoła w Kicinie
1411 – pierwsza wzmianka o młynie w Czerwonaku
1454 – założenie papierni w Czerwonaku
1574 – budowa kościoła p.w. św. Mikołaja w Owińskach
ok. 1700 – początek budowy klasztoru Cysterek w Owińskach
1720-28 – budowa kościoła klasztornego w Owińskach
1720 (28marca) – wielki pożar zespołu kościelno-klasztornego w Owińskach
1731 – poświęcenie nowego kościoła i klasztoru Cysterek
1749-51 – budowa drewnianego kościoła w Kicinie
1752 – poświęcenie kościoła p.w. św. Józefa Oblubieńca N.M.P. w Kicinie
1773 – przebudowa klasztoru w Owińskach
1780 – wprowadzenie gospodarki czynszowej w kluczu Kicińskim
1781 – wzmianka o osadzie olęderskiej Czerwonczyn (wsch. część dzisiejszego Czerwonaka)
1797 – rząd pruski darował Dziewiczą Górę Ottonowi von Treskow
1804-06 – budowa pałacu Treskowów w Owińskach
1806 – zwiedzanie klasztoru Cysterek przez cesarza Napoleona I
1831-32 – epidemia cholery w Czerwonaku i okolicach
1834 – uwłaszczenie chłopów w Kicinie
1835 – powstanie wsi Potasze
1838 – uruchomienie zakładu psychiatrycznego w dawnym klasztorze w Owińskach
1848, 1852, 1866 – wielkie epidemie cholery w Czerwonaku
1860 – zakończenie procesu uwłaszczenia chłopów w Czerwonaku
1867 (26maja) – założenie Kółka Włościańsko – Rolniczego dla Kicina i Wierzenicy przez Augusta Cieszkowskiego i Teodora Dembińskiego
1873 – przejęcie Bolechowa przez Zygmunta Szułdrzyńskiego
1883 – otwarcie jednooddziałowej szkoły podstawowej w Koziegłowach
1890 – przejęcie majątku w Bolechowie przez Tadeusza Szułdrzyńskiego
1891 – założenie parafialnego Kółka Rolniczego w Owińskach
1896 – budowa probostwa w Kicinie
1905-07 – otwarcie linii kolejowej łączącej Poznań z Bydgoszczą
1908 – budowa szkoły ewangelickiej w Kicinie
1910 – wzniesienie dworu w Trzaskowie i zabudowań zakładu psychiatrycznego w Owińskach
1918-39 – założenie w Czerwonaku młyna parowego, karczmy, piekarni, sklepu kolonialnego (spożywczego), restauracji oraz piwiarni
1923 – uruchomienie fabryki lin drucianych i konopnych w Czerwonaku
1924 – pożar tartaku w Dziewiczej Górze

1927 – rozpoczęcie budowy fabryki papieru w Czerwonaku przez braci Ferdynanda i Christiana Queck’ów

1928 – budowa fabryki papy dachowej w Czerwonaku
1931-32 – budowa szkoły podstawowej w Czerwonaku
1931-32 – powołanie gminy Czerwonak z obwodem obejmującym 12 wsi oraz otwarcie szkoły podstawowej
1932 – utworzenie Ochotniczej Straży Pożarnej w Czerwonaku oraz gniazda Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”; otwarcie budynku sokolni oraz pożar fabryki papy dachowej
1932-33 – powstanie koła Narodowej Partii Socjalistycznej w Kicinie
1934 – założenie w Czerwonaku drużyny harcerskiej im. Karola Marcinkowskiego
1936 – założenie w Czerwonaku komórki Polskiej Partii Socjalistycznej
1937 – budowa domu dla ubogich w Czerwonaku oraz utworzenie pracowniczych ogródków działkowych
1938 – budowa remizy strażackiej w Czerwonaku
1939 – utworzenie straży obywatelskiej w Czerwonaku; w październiku/grudniu eksterminacja pacjentów zakładu psychiatrycznego w Owińskach
1943-45 – istnienie obozu koncentracyjnego w Owińskach oraz małego obozu pracy dla Żydów w Kicinie
1945 (22stycznia) – wkroczenie Armii Czerwonej do Czerwonaka
1945 (24stycznia) – zajęcie Owińsk przez Armię Czerwoną
1945 – utworzenie gminy Czerwonak w obwodzie 21 wsi oraz otwarcie nowej szkoły w Czerwonaku
1946 – utworzenie przedszkola w Czerwonaku; powołanie Ludowego Zespołu Sportowego w Kicinie i klubu piłki nożnej „Jutrzenka” w Czerwonaku; budowa drewnianego kościoła w Czerwonaku; powołanie Zakładu Ociemniałych Poznańskiego Wojewódzkiego Związku Samorządowego w Owińskach
1947 – otwarcie ośrodka zdrowia w Miękówku; założenie koła Polskiego Stronnictwa Ludowego w Kicinie
1948 (5marca) – uruchomienie Gminnej Biblioteki Publicznej w Czerwonaku; otwarcie Młodzieżowego Zakładu Wychowawczego w Owińskach
1949 – założenie koła Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Czerwonaku
1950-55 – utworzenie oddziału zakładów przemysłu gumowego „Stomil” w Bolechowie
1950 – przemianowanie Zakładu dla Ociemniałych w Owińskach na Państwowy Zakład dla Dzieci Niewidomych
1951 – nacjonalizacja tartaku Tadeusza Domaradzkiego
1952 – powstanie zakładu remontowego energetyki w Czerwonaku; otworzenie nowej szkoły w Kicinie
1953 – elektryfikacja Kicina
1954 – założenie Zakładu Opiekuńczo – Leczniczego w Owińskach
1955-56 – budowa elewatora zbożowego w Czerwonaku
1955 – podjęcie decyzji o budowie kombinatu ogrodniczego w Owińskach
1957 – uruchomienie w Owińskach Państwowego Gospodarstwa Rolnego o profilu ogrodniczym
1959 (5lipca) – założenie Kółka Rolniczego dla Czerwonaka i Koziegłów
1960 – początek budowy osiedla Zdroje w Czerwonaku
1960-61 – budowa Szkoły Podstawowej nr 2 w Czerwonaku (obecnego przedszkola)
1964 (10maja) – otwarcie Gromadzkiej Biblioteki w Czerwonaku; otwarcie w pomieszczeniach czerwonackiej świetlicy kina „Warta”
1964 – utworzenie koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację przy Gromadzkiej Radzie Narodowej
1967 – budowa nowych bloków przy ul. Okrężnej w Czerwonaku; otwarcie nowej drogi Poznań – Kicin – Milno
1969 – połączenie gromad Owińska i Czerwonak; otwarcie Ośrodka Nowoczesnej Gospodyni z wypożyczalnią sprzętu domowego w Czerwonaku
1970 – kanalizacja gminy; odsłonięcie pomnika żołnierzy II Armii Wojska Polskiego na cmentarzu w Owińskach
1971 – rozbudowa elewatora; otwarcie baru i kawiarni „Słoneczna” w Czerwonaku; pożar kościoła drewnianego w Czerwonaku
 

 

1973-79 – budowa nowego kościoła p.w. Niepokalanego Serca Marii Panny w Czerwonaku
1973 – powołanie gminy Czerwonak
1974-85 – budowa Centralnej Oczyszczalni Ścieków w Koziegłowach
1974 – uruchomienie elektrowni „Karolin”; otwarcie nowego przedszkola w Czerwonaku, adaptacja pomieszczeń kina „warta” na siedzibę Komitetu Gminnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej
1976 – obranie Józefa Wybickiego patronem Zbiorczej Szkoły Gminnej w Czerwonaku
1976-79 – wybudowanie pierwszych 240 mieszkań na osiedlu Karolin
1977-80 – budowa przetwórni drobiu w Koziegłowach
1979-88 – budowa fabryki wyrobów tłoczonych Pressa w Bolechowie
1981-89 – budowa kościoła p.w. św. Brata Alberta w Koziegłowach
1982 – początek budowy Osiedla Leśnego w Koziegłowach
1983 – uruchomienie przystanku kolejowego Poznań Karolin na trasie łączącej Poznań z Wągrowcem
1984-86 – wybudowanie osiedla 40-lecia PRL w Czerwonaku

1985 – początek budowy mleczarni w Koziegłowach i osiedla w Koziegłowach; odsłonięcie pomnika 9 mieszańców wsi, którzy 16.II.1945r. polegli w walce z Niemcami
1989 – założenie sekcji piłkarskiej w Owińskach (od 1 kwietnia tego roku Klubu Sportowego „Błękitni” w Owińskach)
1990 – uruchomienie Gminnego Ośrodka Kultury „Sokół” w Czerwonaku
1991 – uruchomienie własnej komunikacji autobusowej na terenie gminy Czerwonak; otwarcie Liceum Ogólnokształcącego im. Dezyderego Chłapowskiego w Bolechowie; powołanie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych im. Synów Pułku w Owińskach
1991 – powstanie firmy PPUH Guma Bolechowo Sp. z o.o. w Bolechowie; gazyfikacja Owińsk
1996 – powstanie fabryki autobusów „Solaris Bus & Coach”; odsłonięcie tablicy upamiętniającej pacjentów szpitala psychiatrycznego, pomordowanych jesienią 1939r.
1997 – uruchomienie wytwórni elementów armatury do urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych i gazowych austriackiej firmy „Hawle” w Koziegłowach; powołanie Fundacji Vox-Artis – Promocja Sztuki Współczesnej w Czerwonaku
1998 – powołanie Czerwonackiego Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o.
2000 – początek Przedsiębiorstwa Ogrodniczego Owiplant Sp. z o.o.; odsłonięcie tablicy pamiątkowej poświęconej ofiarom zbrodni katyńskiej
2001 – oddanie do użytku Centralnej Oczyszczalni Ścieków w Koziegłowach; ustanowienie parafii p.w. Matki Boskiej Fatimskiej w Koziegłowach
2002 – przejęcie przez gminę Czerwonak budynku pałacu von Treskowów w Owińskach
2003 – odsłonięcie głazu w Koziegłowach z tablicą upamiętniającą gen. Stanisława Taczaka, pierwszego dowódcę powstania wielkopolskiego 1918-19; powołanie w Czerwonaku Centrum Rozwoju Kultury Fizycznej Akwen; włączenie nadleśnictwa Czerwonak do nadleśnictwa Łopuchówko; oficjalne otwarcie pływalni w Koziegłowach;
2005 – odsłonięcie tablicy upamiętniającej Obrońców Kresów II Rzeczypospolitej
2006 – oddanie do użytku ściany wspinaczkowej w Czerwonaku 

 

 

Materiał wykorzystany w opracowaniu:

  1.  Marek Rezler:„Na skraju puszczy - gmina Czerwonak w przeszłości, teraźniejszości i legendzie”, 2006.

Aby móc korzystać z wszystkich funkcji naszego serwisu zaloguj się lub zarejestruj. Rejestracja jest całkowicie darmowa.